Nhui Piyajaro

ลมหายใจเข้าก็เป็น   หน้าที่ ลมหายใจออกก็เป็น   หน้าที่ เข้าไม่ออก   ก็ตาย ออกไม่เข้า   ก็ตาย ทุกอย่างเป็นปกติของ   ธรรมชาติ ธรรมชาติของ   ร่างกาย ธรรมชาติของอวัยะ อัน   ตื่นรู้ การสัมพันธ์กันของอวัยะ   แต่ละส่วน ที่ประสานกัน แต่แยกออกจากกัน   ชัดเจ น เมื่อหยิบอาหาร  เข้าปาก เมื่อถึงระยะ ปากจะอ้าออกรับอาหารโดย   อัตโนมัติ ฟันทำหน้าที่ขบเคี้ยว ลิ้นทำหน้าที่   รู้รส ส่งผ่านลงลำคอ เข้ากระเพาะ  ลำใส้เล็ก   ลำใส้ใหญ่ แล้วสุดท้ายขับ   ออกมา เป็นอัตโนมัติ ที่สมบูรณ์ ของหน้าที่ อยู่ด้วยกัน ไม่ทะเลาะกัน แยกกัน เมื่อไม่มีภาระ ธรรมะ ก็เป็น   แบบนี้ สอนให้เราอยู่กับ โลก โลกที่มีทั้งสุข ทั้งทุกข์ โดยไม่ต้องไป  แบกโลก ให้เพียงรับรู้.. แค่นั้น รู้ว่าอะไรเป็นอะไรในทุกขณะลมหายใจ  เข้าออก เท่านี้ แล้ว   ปล่อย รู้แล้ว   ปล่อย วาง. ..ในที่สุด. ร. ปิยาจาโร วัดบ้านพราน แสวงหา อ่างทอง ๘ /๑ /๕๕

คนเรานั้น เกิดมาเพื่อที่จะทุกข์  มิได้เกิดมาเพื่อสุข ความสุขนั้นไม่มีอยู่จริง เป็นเพียงอุปาทาน ชั่วขณะ...เท่านั้น เราดำเนินชีวิตอยู่บนกองทุกข์อยู่ตลอดเวลา หิวก็เป็นทุกข์ อิ่มก็เป็นทุกข์ ระหว่างทางของความอิ่ม ความหิวก็เป็นทุกข์ มากมายสารพัด เพราะเมื่อเกิดมาแล้ว เราก็เป็นผู้เบียดเบียน ทั้งตัวเองและผู้อื่นทันที ตลอดเวลาที่ดำเนินชีวิตอยู่ ก็อยู่บนกองทุกข์เสมอ ทุกข์แบบเด็กๆ ที่อยากรู้อยากเห็นอยากทดลอง ทุกข์แบบผู้ใหญ่ที่อยากได้ใคร่มี ทุกข์ที่ต้องแบกรับภาระมากมาย ที่ตัวเองสร้างแลไม่ได้สร้าง ความสุขชั่วครั้งชั่วคราว สุดท้ายก็ทุกข์เพราะพรากจากคนที่เรารัก  ไม่เห็นมีความสุขที่ใหน? จีรังยั่งยืนเลย เมื่อรู้แล้วว่าเกิดมาเพื่อทุกข์ ก็จงหยุดสร้างทุกข์เพิ่มเติมเสีย ไม่ได้หมายความว่าให้ทิ้งทุกอย่าง แล้วจะพ้นทุกข์ แต่จงอยู่กับกองทุกข์ โดยไม่ทุกข์ นั่นคือหาเหตุแห่งทุกข์แล้วดับมันเสีย ไฟจะไม่ไหม้เราหรอก หากเรามีความระมัดระวัง ป้องกันเพียงพอ จงมาดับทุกข์กันเถิด. ร.ปิยาจาโร วัดบ้านพราน ต. ศรีพราน อ. แสวงหา จ. อ่างทอง

พุทธประวัติโดยย่อ ก่อนพุทธกาล ณ เมืองกรุงกบิณพัสดุ์ ซึ่งเป็นราชธานีแห่งแคว้นศากยะ   พระนางสิริมหามายา (พระราชมารดาของเจ้าชายสิทธัตถะ) ทรงฝันเห็นพญาช้างเผือก 9 งวง ลอยมาจากสวรรค์ พญาช้างเผือกนั้นเดินตรงมาที่พระองค์ ชูงวงที่มีดอกบัวสีชมพูและวางดอกบัวนั้นบนพระวรกายของพระนาง พระนางรู้สึกสบาย และเปี่ยมสุขมาก           พระนางเสด็จกลับกรุงรามคาม แคว้นโกลิยะ เพื่อประสูติกาล ตามประเพณีที่ต้องไปคลอดยังบ้านพ่อแม่ตน ในระหว่างทางพระนางทรงหยุดพัก ณ สวนลุมพินี และทรงดำเนินตรงไปที่ต้นอโศก (ต้นสาละ) ขณะนั้นก็รู้สึกเจ็บพระครรภ์มาก เดินเซไปมาไม่มั่นคง จึงเหนี่ยวกิ่งอโศกไว้ และทรงพระประสูติกาลขณะที่ยังทรงเหนี่ยวกิ่งอโศกอยู่ เมื่อเจ้าชายน้อยได้รับการชำระพระวรกายสะอาดแล้ว นางกำนัลได้นำผ้าไหมสีเหลืองมาห่อหุ้มพระวรกายไว้ หลังจากทรงประทานประสูติกาลเจ้าชายสิทธัตถะได้เพียง 8 วัน พระนางสิริมายาก็ทรงสิ้นพระชนม์             วันวิสาขบูชา เป็นวันที่สมเด็จพระอรหันตสัมมาสัมพุทธเจ้า  ประสูติ ตรัสรู้ แ...

จงมองเห็นสิ่งที่อยู่ข้างใน... ตัวเรา มิใช่เห็นเพียง.. เรา  จง.. รู้ เท่าทัน จิต ที่เตลิดเปิดเปิงในทุกเวลา ทุกสรรพสิ่งล้วน ไม่เที่ยง ไม่จีรังยั่งยืน เกิดดับ เป็นเรื่อง ธรรมดา การดำรงอยู่ก็เพียงชั่วขณะหนึ่ง เท่านั้น เราจะไม่อาจออกจากกองทุกข์ได้ หากเราไม่เห็นทุกข์เสียก่อน เมื่อเห็นแล้วก็พิจารณาสาเหตุการเกิดทุกข์ และหาทาง ดับทุกข์เสีย โดยสิ้นเชิง ไม่ใช่เพียงพระอริยะเท่านั้นที่จะออกจากกองทุกข์ได้ ใครๆก็สามารถที่จะเป็นอริยะบุคคล ได้ ด้วยตัวเอง พระธรรม ไม่ใช่ของใคร อยู่คู่โลกมาแต่ใหนแต่ไรแล้ว พระพุทธองค์เป็นผู้ตรัสรู้ธรรมเหล่านั้น แล้วนำมาบอกต่อเพื่อให้ปฏิบัติ พระธรรม จึงเป็นของ ทุกคน เหมือน แสงแห่งดวงอาทิตย์ ที่สาดส่องมายังผืนโลกโดยไม่เลือกสถานที่ ให้แสงสว่างอย่างทั่วถึงกันโดยไม่มีอคติใดๆ จงรับพระธรรมนั้นอย่างเบิกบานใจ มีพระธรรมในชีวิตทุกขณะจิตโดยเสมอกัน เทอญ. ร.ปิยาจาโร ๓ มกราคม ๒๕๕๕ วัดบ้านพราน ต. ศรีพราน อ. แสวงหา จ. อ่างทอง

แสงสว่างใดๆ ... ก็ไม่อาจเปรียบได้กับแสงสว่างของปัญญา  เมื่อเราลืมตาในที่มืดมิดไร้แสงไฟใดๆ  จะรู้ว่าสายตาของเรานั้น ไม่สามารถที่จะเพิ่มแสงสว่างนำทาง  ขจัดไล่ความมืดมิดนั้นได้  จะมีเพียงก็แสงสว่างของปัญญาที่อยู่ข้างใน ที่จะนำเราออกไปพบทางออก และทางรอด การค้นพบทางออกด้วยปัญญา เหมือนการค้นพบสวิทซ์ไฟในที่มืด เมื่อไฟติด ก็หมายถึงความรอดปลอดภัย เช่นเดียวกัน เมื่อแสงปัญญาได้จุดติด ชีวิตก็ไม่ต้องกังวลว่าจะไม่มีที่ปลอดภัย และแสงปัญญาเป็นแสงเดียว ที่จุดขึ้นมาแล้วไม่มีวันดับ. จ.ปิยาจาโร วัดบ้านพราน อ่างทอง ๑ มกราคม ๒๕๕๕

โลกร้อน... มนุษย์...อยู่ท่ามกลางความร้อน..มานาน..ทุกวัน จน..ชิน จนไม่รู้จัก..ความสงบ..ร่มเย็น เมื่อมาพบ..เลยกลายเป็นสิ่งประหลาด  ไม่คุ้นเคย อากาศที่เย็น ...ความใจ...เย็น คนที่เป็นผู้..ให้ คนที่เป็นผู้..ละวาง คนที่นิ่งเฉย...ต่อโลก เพราะรู้โลก เลย...ไม่เข้าใจ เลยสงสัย  เลย...ไม่เชื่อ ปลดเปลื้องความร้อนนั้นเสียเถิด...มนุษย์เอย. ปิยาจาโร ๒๗ ธันวาคม ๒๕๕๔ วัดบ้านพราน ๒๐.๔๒ pm

ความรั กที่เกิน.. .พอดี  ทำให้... เห็นแก่ตั ว ความกรุณ าที่เกิน... พอดี  ทำให้ไม่สามารถที่จะ... พึ่งพา ตัวเองได้ ความมุฑิต าที่เกิน... พอดี  ทำให้เย็นชา ไม่รู้ดีชั่ว... หลงตัวเอง ความอุเบกขา ที่เกิน... พอดี  ทำให้กลายเป็นคน... เฉยเมย. ************************** ไม่มีมนุษย์คนใด? ไม่ต้องการความช่วยเหลือ ดอกบัว ยังต้องอาศัยใบบัวค้ำชู รั้วแถบหนึ่ง ยังต้องมีเสาค้ำยัน ๓ ต้น คนเก่งหนึ่งคน ต้องมีผู้ช่วยอย่างน้อย ๓ คน. *************************** การเชื่อมั่นในพระพุทธองค์ นั้นยังไม่เพียงพอต่อการเป็นพุทธศาสนิกชนที่ดี แต่... ยังรวมถึงสิ่งที่พระพุทธองค์ทรงสั่งสอนด้วย. *************************** เรามีหน้าที่ๆจะต้องทำ ก็ทำไปเถอะ ใคร ? จะมองว่าทำเพื่อ อะไร ? เพื่อใคร ? ช่างเขา สายน้ำมีหน้าที่ใหล ส่วนจะใหลไปทางใหน ? เพื่ออะไร ? เพื่อใคร ? ไม่เห็นสายน้ำจะทุกข์ใจแต่อย่างใดก็หาไม่. ***************************** http://www.facebook.com/nhui1933/friends ผล...แห่ง อาณาปานสติ  ร.ปิยาจาโร ๒๖ ...